بوسه یعنی عشق در اعماق شب

بوسه یعنی مستی از مشروب عشق

بوسه یعنی آتش و گرمای تب

بوسه یعنی لذت از دلدادگی

لذت از شب، لذت از دیوانگی

بوسه یعنی حس خوب طعم عشق

طعم شیرینی به رنگ سادگی

بوسه آغازی برای ما شدن

لحظه ای با دلبری تنها شدن

بوسه آتش می زند بر جسم و جان

بوسه یعنی عشق من با من بمان

بوسه یعنی شادی و شور و نشاط

بوسه یعنی عشق خالی از گناه

بوسه یعنی قلب تو از آن من

بوسه یعنی تو همیشه مال من

بوسه یعنی وصل شیرین دو لب

در این سراب فنا چشمه ی حیات منم 

و گر به خشم روی آری صد هزار سال ز من            

به عاقبت به من آیی که منتهات منم 

نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی                  

که نقش بند سرا پرده ی رضات منم

نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی                    

مرو به خشک که دریای با صفات منم

نگفتمت که چو مرغان به سوی دام مرو                  

بیا که قوت پرواز و پر و پات منم

نگفتمت که تو را ره زنند و سرد کنند                      

بیا که آتش و تپش و گرمی هوات منم

نگفتمت که صفتهای زشت در تو نهند                    

که گم کنی که سرچشمه ی صفات منم

اگر چراغ دلی دانک راه خانه کجاست                      

وگر خدا صفتی دانک کد خدات منم

چندروز پیش وقتی این نوشته رو  توی وبلاگ آقا اسماعیل دیدم ناخود آگاه یاد این شعر افتادم.

از شما سؤال می کنم     

 نام یک غریبه را در شمار نام هایتان اضافه می کنید

یک نفر که تا همین دو روز پیش منکر نیاز گنگ سنگ بود

گریه ی گیاه را نمی سرود    آه را نمی سرود

شعر شانه های بی پناه را   غربت نگاه بی گناه را

و سکوت یک سلام در میان راه را نمی سرود

نیمه های شب نبض ماه را نمی گرفت

روزهای چهارشنبه ساعت چهار

بارها شماره های اشتباه را نمی گرفت

ای شما

ای تمام عاشقان هر کجا

زیر سایبان دست های خویش 

جای کوچکی به این غریب بی پناه می دهید ؟

این دل نجیب را 

این لجوج دیر باور عجیب را

درمیان خویش راه می دهید؟